
Mostrando entradas con la etiqueta Palmiro Calabrese. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Palmiro Calabrese. Mostrar todas las entradas
miércoles, 19 de noviembre de 2008
lunes, 27 de octubre de 2008
domingo, 5 de octubre de 2008
NOTICIAS DE LAVIGNY

(Traducción en el primer comentario)
Querida Lula:

Envío este poema desde Lavigny, un pequeno enclave suizo, próximo ao lago Leman, situado entre Xenevra e Laussane, onde estou a pasar unha tempada nun Sanatorio. Viñen para someterme a unha serie de probas relacionadas con aquela amputación cirúrxica que sufrín hai xa varios anos. Cuestión de curiosidade científica, que aguilloa o ánimo dun especialista amigo, o doctor Villeneuve, director do devandito sanatorio especializado en rarezas.
Enviarei máis cartas desde Lavigny.
Moitos bicos
Palmiro
Enviarei máis cartas desde Lavigny.
Moitos bicos
Palmiro

Etiquetas:
Palmiro Calabrese
lunes, 22 de septiembre de 2008
PALMIRO

Hace unos días recibí noticias de Palmiro Calabrese.
Llegaron en un sobre amarillo con la caligrafía picuda y esmerada a la que nos tiene acostumbrados. Era difícil descifrar el matasellos y , como siempre, no traía remite.
Palmiro es un hombre guapo, de complexión robusta y ojos marítimos. La última vez que lo vi, conservaba todavía en su tupida cabellera ciertos reflejos dorados de juventud y ese encanto indefinible, del que puedo decir sin equivocarme, no deja indiferente al género femenino.
De su vida azarosa no puedo ni debo relatar demasiado: uno, porque él no me cuenta más que lo justo y dos, porque en su natural reservado eso sería interpretado como una innecesaria traición.
Me acostumbró a sus silencios y a sus sobres amarillos, siempre llenos de arena de playas, de poemas apasionados, de viejas fotografías, de artilugios oxidados y de voces infantiles.
Yo no le pido más.
La carta del otro día supuraba cierta melancolía y una reflexión, un tanto fatalista, sobre el paso del tiempo. Palmiro reposa convaleciente de una misteriosa amputación (espero que no se moleste por decirlo ) y entre las muchas cosas que contenía el sobre recibido, estaba este relato que transcribo.
Espero su pronta mejoría porque dejaré esta ventana abierta para que la siga inundando de todos los sobres amarillos que quiera.
UN PARTO
(Traducción en el primer comentario)
Hoxe tivemos, por fin, a filla que esperabamos. Sorpréndenme os seus ollos negros, tan abertos, asombrados. Case inquisitivos, como en demanda de explicación. Semella que quixese botarse a falar e a camiñar dun momento a outro. Ilusións de amor materno, paterno.
O parto resultou estrañamente doado. Foi un alustro de dor, unha presión fonda e rápida no ventre, que apenas me mancou. O doiro veloz dunha feliz liberación, a do peso excesivo e o volume inaxeitado, impropio, inconcebíbel. Unha vez que eu mesmo din aceitado a excepcional modificación da miña anatomía no proceso dos últimos nove meses, hoxe vivo con gozosa naturalidade o acontecemento inevitábel, a conclusión natural dunha anomalía inexplicábel. A nena abre os ollos negros e semella querer preguntar. Eu, o pai que a concibiu, non teño outra resposta que a que debuxa no ar o sorriso da miña felicidade.
Palmiro Calabrese, 11 setembro 2008
Etiquetas:
Palmiro Calabrese
Suscribirse a:
Entradas (Atom)











