ZITS!

DEBORAH

Morreu Deborah Kerr. Sempre me pareceu unha muller elegante e distinguida, aínda que cunha pincelada de cursilería.

Entón lembro os inesquecibles revolcóns na area mollada con Burt Lancaster (meu Burt!) e vexo toda a paixón contida na súa ollada brilante.

Tamén a vexo alí sentadiña, no seu sofá, coas pernas inúteis delicadamente cubertas e vexo como se lle enchen os ollos de amargura diante da despiadada ironía de Cary Grant e berro: "Non, non! Ela non podía..." e déixome levar por ese torrente de bágoas que me cega e déixome bicar por Cary Grant, que ao fin, comprende.

Un pensamento agradecido para esa gran dama.

Descanse en paz.

GERTRUDIS

María Gertrudis de Hore naceu en Cádiz, escribiu poesía, casou con Esteban Fleming e morreu nun convento en 1801 de febre amarela. Estes son os únicos datos fiables que se coñecen da súa vida. Só a mente romántica de Cecilia Böhl de Faber puido reelaborar esta marabillosa e lexendaria historia da súa vida:


Mentras o seu marido estaba na Habana, Gertrudis mantén unha apaixoada relación co brigadier Carlos de las Navas. Unha noite, mentres durmían xuntos, uns desconocidos entran en casa e matan ao seu amante. Ela, aterrorizada, pide axuda a Francisca, a criada negra e o enterran no xardín.


Ao día seguinte, Gertrudis ve con espanto ao brigadier paseando pola rua tranquilamente. Este feito trastórnaa de tal xeito que o toma coma un sinal divino: cóntallo todo ao seu marido e ingresa nun convento.


Hai outra versión máis triste e patética na que se fala dunha Gertrudis rexeitada polo amante e repudiada polo marido que esaxera e teatraliza súa vocación relixiosa como a única saída á desolación.

Neste delicioso poema aconsella a unha tal Gerarda que non malgaste o seu tempo nen o seu inxenio cos homes:

¿Hasta cuando, Gerarda, /

tu peregrino intento, /

en frívolos asuntos /

malgastará conceptos? /

¿Hasta cuando has de darles /

infelice fomento /

a tus locas pasiones/

con amorosos versos? /

Esas luces tan claras /

que te concedió el cielo,/

no le causen enojos, /

sí tribútenle inciensos. /

(...)

Elévese tu ingenio, /

remóntese tu numen, /

no aletee rastrero. /

No tejas más laureles/

a ese contrario sexo, /

que sólo en nuestra ruina /

fabrica sus trofeos... /

Os grandes tapices da literatura están tecidos con soberbias e masculinas puntadas de ouro. Sexa esta unha pequena homenaxe aos anónimos pespuntes femeninos que engrosaron o tecido da nosa historia.

NUBOSIDADE

Aquela tarde o ceo estivera caprichoso e aburrido. Ao fin, encheuse de presaxios negros como furados e, coas primeiras gotas, Beautiful moveu o seu cú xeneroso por entre as cadeiras do xardín. Co pitillo empapado nos beizos foi recoller a roupa entre xuramentos.


Nese momento, un Ford color café con leite esvarou paseniño pola comisura do noso destino.


Ao home do Ford chamábano Scarshoulder; cumpría sempre os encargos e xamáis preguntaba o nome do morto. Cando tiña nove anos, matou cun machete ao seu pai e afogou a súa nai cunha madexa de lá. Non coñecera máis verbas cás sentencias do xuíz e máis sonido có ruido da celda ao pecharse. Con dezaoito anos era xa un animal sanguento e silencioso, co zarpazo certero dos depredadores que axexan ás súas presas sen mover unha pálpebra.


Aparcou na parte de atrás do hotel coas luces apagadas, é só de cando en vez, o diminuto punto roxo o seu pitillo alumeaba como un ollo diabólico.


Cando Sailor chegou, afoguei as verbas malditas nos seus ollos azúis e como dous anxos expulsados do Paraíso, caímos polo chan feridos polas dentelladas do desexo. Bicamos ferozmente nunha loita de alentos e saliva. Quería a pel de Sailor, o seu sabor salvaxe e puro; quería perderme polos camiños máis escuros do seu corpo cansado; quería que as súas mans me fixeran estoupar e desaparecer para sempre sen deixar un anaco. Necesitaba posuír todo o que a xustiza dos homes me ía arrebatar.


Entón, parou de chover e o mundo volveu ao seu ser.


Sailor colleu a súa chaqueta de pel de serpente, e o seu revólver.


Saíu á rúa.

LOS BIYÍS

Para Carrascus

Haciendo gala de la máxima "donde hay pelo hay alegría", aquí están los Bee Gees en todo su entrañable esplendor. Obsérvese el conjunto de satén, la cadena de oro, el tiro del pantalón atenazando la barriguilla y el alarde de pelambrera en esa noble pose frontal.

Se cumplen 30 años de Saturday Nihgt Fiver que celebran publicando sus grandes éxitos.

En estos tiempos post- Neo-matrix de barbilampiño y minimalista aspecto, no puedo evitar que me invada cierta nostalgia macarril. Cualquier tiempo pasado no necesariamente fue mejor, pero qué agradable ese cosquilleo en el estómago ante los primeros acordes de Staying Alive o More than a Woman...

LA FAMA

Haber visto crecer a Buenos Aires, crecer y declinar.

Recordar el patio de tierra y la parra, el zaguán y el aljibe.

Haber heredado el inglés, haber interrogado el sajón.

Profesar el amor del alemán y la nostalgia del latín.

Haber conversado en Palermo con un viejo asesino.

Agradecer el ajedrez y el jazmín, los trigres y el hexámetro.

Leer a Macedonio Fernández con la voz que fue suya.

Conocer las ilustres incertidumbres que son la metafísica.

Haber honrado espadas y razonablemente querer la paz.

No ser codicioso de islas.

No haber salido de mi biblioteca.

Ser Alonso Quijano y no atreverme a ser don Quijote.

Haber enseñado lo que no sé a quienes sabrán más que yo.

Agradecer los dones de la luna y de Paul Verlaine.

Haber urdido algún endecasílabo.

Haber vuelto a contar antiguas historias.

Haber ordenado en el dialecto de nuestro tiempo las cinco o seis metáforas.

Haber eludido sobornos.

Ser ciudadano de Ginebra, de Montevideo, de Austin y (como todos los hombres) de Roma.

Ser devoto de Conrad.

Ser esa cosa que nadie puede definir: argentino.

Ser ciego.

Ninguna de esas cosas es rara y su conjunto me depara una fama que no acabo de comprender.

Jorge Luís Borges

I LOVE VIGGO

Nun escuro e claustrofóbico Londres desenrólase a derradeira película de Cronenberg, Promesas del Este, co mesmo guionista da fantástica Negocios Ocultos, Steven Knight.

Nela, Anna, que traballa como comadrona nun hospital, debe atender a unha xoven de 14 anos embarazada que ingresa cunha hemorraxia. Co seu equipo consegue salvar ao bebé pero a xoven morre, deixando como única pista da súa identidade un diario escrito en ruso. Tirando do fío do diario, Anna porase en contacto co perigoso mundo das mafias rusas e co máis que inquedante Nikolai/Mortensen.

Debo recoñecer que a primeira parte pareceume falta de ritmo: as constantes negativas do tío de Anna, de orixen ruso, de traducir o diario; as repetitivas visitas ao restaurante de Semyon, o xefe mafioso: daba a sensación de que aquilo non avanzaba. Tampouco a doblaxe axudaba moito xa que, na miña opinión, caricaturizaba en exceso aos mafiosos. Por poñer un exemplo, a persoaxe de Kirill, o fillo do mafioso, resulta patético, xa polos excesos interpretativos do actor como por termos que soportar un acento de serie B.

Pero é aquí neste punto onde debo mostrar a miña rendición absoluta a Viggo Mortensen (en realidade xa me rendín hai tempo). A súa recreación do esbirro Nikolai (con sorpresa final) resulta soberbia, agrandada na versión orixinal cun inglés cavernoso de resoancias eslavas.

A partir da mitade da cinta aproximadamente a súa persoaxe medra e a intensidade do relato tamén. A escea de violencia nos baños públicos foi a máis impactante que vin nos últimos anos (xunto coas exclamacións do público da sala: "¡¡Dios mío!!" "¡¡Hostia!! ).

No fondo brumoso dunha sauna de baldosas cotrosas o corpo espido e tatuado de Mortensen fixo vibrar en mín as máis morbosas pulsións. Fiquei clavada ao asento véndoo debatir a vida ou morte con coitelos chechenos que van lacerando a súa carne, mentres el se revolve cunha violencia crúa e sanguenta.

Pero si eu non gosto dos homes tatuados!!!!! ¿Terei algún tipo de trastorno bipolar?

Sen tempo para sicoanalizarme decidín disfrutar da derradeira media hora sostendo a turbia e glacial mirada de Nikolai ata a palabra FIN.

I love you, Viggo.

BUEN ROLLITO

Un pouco de harmonía para comezar a semán con boas vibracións (esperen ata o final para ver ao encantador Paul Simon).

BEATUS ILLE

Ao meu amigo E. gostaríalle reencarnarse en hipopótamo. Non en cabalo ou gaivota, non: en hipopótamo.

O hipopótamo é grande e carnoso, vive enzoufado nunha charca todo o día. Se ten sede, só ten que mergullarse uns milímetros. Se ten fame, abrir a bocaza e engulir todo o que está no seu radio de acción. Se lle pica o lombo, veñen eses paxariños ledos a picotearlle a cocorota e listo.

Por poñerlle unha pega a tan fiado razoamento díxenlle:

- Sí, pero esas charcas, coa sequía que vai en África, están desaparecendo.

- Non pasa nada -contestou- sempre hai alguén de National Geographic que te colle en helicoptero e te leva a outra charca.

Non puiden rebatilo.

Como ideal de vida é sinxelo e impecable.

TANNER 1

Querida Lula:
Estes días de inicio de curso, recibín a visita dun xoven colega que xa non está no meu instituto. É un xoven desperto e animoso, que debeu de atoparme un pouco tristón cando lle pintei o panorama de desinterés, desleixo e ignorancia co que pelexo cada día. Recomendoume vivamente un libro de Steiner: Elogio de la transmisión, e alí fun eu mercalo coma un xoven cabaleiro na procura do grial.
Comecei a lectura con devoción, pero ás poucas páxinas, xúroche Lula, caeu das miñas mans. Alí había nomes clásicos e a voz dun profesor de Harvard e verbas e máis verbas que se ergueron diante de min coma un bosque maligno que remata por escurecelo todo. Nese libro falan de alumnos que se enchoupan nos clásicos gregos, que entenden o concepto de traxedia, que escriben sonetos e obras dramáticas... ao mellor agardaba verme recoñecido nas súas páxinas e sentir o lambetazo da compaixón nas mesmas feridas.
¿Por qué buraco da vida dos meus alumnos pode penetrar a poesía? ¿En qué parte da súa desmadexada anatomía hai un lugar para a estética? Vouche falar dalgún dos meus alumnos, fillos dun barrio periférico dunha gran cidade, como en calquera outra parte do mundo.
Héctor é pequeno e delgadiño. Sempre está espeluxado, fala entre dentes e leva o mesmo chándal dende o primeiro día. Non se sabe nada do seu pai, pero a súa nai botou un noivo que non quere saber nada del . Durante varios meses, non o deixaba entrar na casa ata as doce da noite, porque pretendía que, en todo ese tempo, cometese algún delito para encerralo nun reformatorio e esquecerse del definitivamente.
Na clase, senta con Amanda que é grande e forte como unha matrona. Ela saca boas calificacións e sópralle as respostas, ás veces mesmo lle explica os exercicios.
Héctor recibe clases de reforzo porque lle custa moito seguir o ritmo da clase e nalgunha ocasión trae os deberes feitos, ainda que el non o sabe ata que abre a libreta. Enton, sorprendido, levanta a man para respostar como os demáis.
De cando en vez, póñolle a man no ombreiro para lle dicir que o fixo ben e por un instante desaparece o yonki marxinal que xermina nel e aparece un neno de trece anos que sorrí agradecido.
¿É iso poesía, Lula? Unha aperta.
Lucas Tanner.

IDEA

Para Conde-Duque

Kerouac escribió su obra maestra en pocas semanas. Llevado por una furia escritora y para no perder tiempo cambiando el folio en la máquina de escribir, ideó una estratagema ingeniosa: pegó una serie de hojas hasta obtener una línea de 36 metros (scroll), donde, sin interrumpir el flujo de pensamientos, tecleó incansable en una especie de trance atlético.

"Aquí también nació James Mc Neill Whistler, el pintor y Bette Davis, no sé por qué viene todo el mundo a preguntar por ese bastardo borracho y su terrible madre". El viejo desdentado masculla su rabia desde los asientos de escai del diner de Lowell.

Leo estas palabras en el sopor de una tarde de domingo que me lleva a ordenar viejas revistas y no pienso en Kerouac, ni en su madre, ni en Ginsberg, pienso en el rollo de papel sobre el que escribió su historia (que no es la historia) y se me ocurre que para rescatar esos blogs perdidos que deambulan por el espacio como el hueso de Odisea 2001, algún avispado editor podía darles forma de rollo a lo Kerouac. Sería un nuevo y revolucionario formato, podríamos tocar y sobar nuestros canutillo-blogs favoritos, pasar el dedo por encima de las palabras y hacerlas existir.

Podríamos regalarlos, enseñarlos a nuestras amistades, llevarlos a una isla desierta, dejarlos en herencia. Reposarían para siempre en dulce anarquía con nuestros libros, nuestros vídeos, nuestras fotografías...

Luego, esta idea tan tonta desaparece y se esfuma con la rapidez de un clic.

MICHAEL

Hai alguns anos estiven por un tempo no hospital. E nese pelegrinaxe de bombons, frores e libros, alguén deixou enriba da miña cama a autobiografía de Michael Caine, titulada "Mi vida y yo". Polas súas páxinas saín daquel hospital coa esperanza de non volver nunca.

Michael Caine botoume o brazo polo ombreiro e levoume polo Londres máxico dos anos 60, convidoume a unas pintas de cervexa co seu amigo Terence Stamp, obligoume a perseguir a unha modelo que anunciaba champú para casarse con ela.

O señor Caine desvela os miudos de tantas rodaxes maravillosas: "El hombre que pudo reinar", "La huella", "The italian Job", "Alfie"...

Conta con extrema humildade e acento cockney os seus primeiros pasos en Hollywood, o nerviosismo de verse coas grandes estrelas, de traballar con Woody Allen ou John Houston.

Cun estilo directo e desenfadado este é un libro para devorar a grandes mordiscos, como unha tenra e xugosa mazá:

"Inicié mi carrera de actor a la edad de tres años. Éramos una familia muy pobre y a mi madre se le ocurrió la idea de que la ayudase con sus muchas facturas pendientes. Ella escribió el guión y dirigía la acción. El aviso para que comenzase mi actuación me lo daba un timbrazo en la puerta de la calle. Agarrándome de la manita, mi madre bajaba corriendo los tres tramos de la escalera desde nuestro pequeño apartamento y se ocultaba detrás de la puerta mientras yo abría. El desprevenido tercer componente del reparto -el cobrador del alquiler- aparecía en el quicio y yo recitaba mi primera línea de texto.

-Mamá no está -decía, y le daba con la puerta en las narices.

Yo era un niño angustiosamente tímido y al principio estaba aterrorizado, pero me fui acostumbrando al papel y con el tiempo llegué a representarlo ante acreedores de más categoría. Un día, incluso, ante el vicario local, que estaba haciendo una colecta para reparar el chapitel de la iglesia. Como mi madre era anglicana y mi padre católico romano, no pudieron casarse en ninguna de las dos iglesias, por lo cual nada tenían que agradecer a una ni a otra (...).

Un día le pregunté a mi padre por qué yo era protestante y no católico como él, y su honesta y práctica respuesta fue:

-La iglesia protestante estaba justo a la vuelta de la esquina, mientras que a la católica había que ir en autobús y no teníamos dinero para el viaje.

Con tan contundente material se ha forjado el destino de uno".

ROOOOOOOXANNE!!!!!!!

Hoxe están en Barcelona. E eu non estarei alí.

O paso do tempo paréceme que non fixo moitos estragos, algún ata semella que ten máis pelo.

Din que os vellos rockeros nunca morren, maduran e collen corpo como o bo viño.

Debe ser o ioga.

AMY WINEHOUSE

Cando son boa, son moi boa. Cando son mala, son moito mellor...

Tonight you're mine completly

you give your lo so sweetly

Tonight the light of love is in your eyes

will you love me tomorrow?

http://www.youtube.com/watch?v=NDXgKIpJyIk

TOLEMIA

Só un pouco de tolemia (locura) pode facernos libres.

PRISCILLAAAAAAA!!!!!!!

http://www.filmaffinity.com/es/film457416.html